Malayan Banking Bhd. (No. Syarikat:3813-K) … PempetisyenDanZl Management Services Sdn. Bhd.(No. Syarikat: 84956-W) … Responden

  

Download PDF Here

DALAM MAHKAMAH TINGGI MALAYA DI KUALA LUMPUR

 

(BAHAGIAN DAGANG)

 

PENGGULUNGAN SYARIKAT NO: 28NCC-723-09/2014

 

Dalam perkara mengenai Akta Syarikat 1965 seksyen 218(1)(e), (i) and (2)

 

Dan

 

Dalam perkara mengenai ZL Management Services Sdn. Bhd. (No. Syarikat: 84956-W)

 

dan

 

Dalam perkara mengenai Kaedah-kaedah (Penggulungan) Syarikat 1972

 

ANTARA

 

MALAYAN BANKING BHD. (No. Syarikat:3813-K) … PEMPETISYEN

 

DAN

 

ZL MANAGEMENT SERVICES SDN. BHD.

 

(No. Syarikat: 84956-W) … RESPONDEN

 

PENGHAKIMAN

 

A. Pengantar

 

i

 

1. Syarikat pempetisyen (Pempetisyen) merupakan sebuah bank berlesen di bawah Akta Perkhidmatan Kewangan 2013.

 

2. Pada 18.9.2009, Pempetisyen telah memperolehi suatu penghakiman di Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur (Penghakiman tersebut) terhadap syarikat responden (Responden), Datuk Hj Zakaria bin Hashim (Datuk Zakaria) dan Puan Fazarulshiha bt. Hj. Abdul Talib (Puan Fazarulshiha).

 

3. Penghakiman tersebut memperuntukkan bahawa Responden, Datuk Zakaria dan Puan Fazarulshiha hendaklah membayar kepada Pempetisyen wang berjumlah RM1,056,079.09 setakat 31.10.2004 –

 

(a) dengan faedah pada kadar 2% setahun atas “Kadar Pinjaman Asas” (6% pada masa itu);

 

(b) atas kadar kiraan bulanan; dan

 

(c) faedah kemungkiran (penalty interest) pada kadar 1% setahun atas keseluruhan jumlah yang tertunggak

 

– dari 1.11.2004 hingga penyelesaian penuh dan kos.

 

4. Responden tidak merayu ke Mahkamah Rayuan terhadap Penghakiman tersebut. Tiada penggantungan pelaksanaan Penghakiman tersebut diperolehi oleh Responden.

 

2

 

5. Pempetisyen menyerahkan suatu notis bertarikh 7.8.2014 di bawah s 218(2)(a) Akta Syarikat 1965 (AS) kepada Responden (Tuntutan Statutori) dan menuntut Responden membayar jumlah keseluruhan sebanyak RM1,995,471.21 (Jumlah Tuntutan Pempetisyen) dalam tempoh 21 hari dari tarikh penerimaan Tuntutan Statutori oleh Responden. Tuntutan Statutori telah diserahkan kepada Responden pada 7.8.2014 tetapi Responden gagal –

 

(a) menjawab Tuntutan Statutori; dan

 

(b) membayar sama sekali Jumlah Tuntutan Pempetisyen.

 

B. Prosiding mahkamah

 

6. Akibat kegagalan Responden membayar Jumlah Tuntutan Pempetisyen, pada 29.9.2014 Pempetisyen memfailkan petisyen penggulungan terhadap Responden (Petisyen Ini) dan memohon perintah yang berikut:

 

(a) Responden digulung di bawah AS;

 

(b) Pegawai Penerima dilantik sebagai pelikuidasi Responden; dan

 

(c) kos Petisyen Ini dibayar kepada Pempetisyen daripada aset Responden.

 

3

 

7. Petisyen Ini telah didengar buat kali pertama pada 1.12.2014. Pada 1.12.2014 –

 

(a) peguam terpelajar Pempetisyen sedia untuk pendengaran Petisyen Ini;

 

(b) Responden tidak diwakili oleh peguam. Datuk Zakaria, selaku pengarah eksekutif Responden, mewakili Responden;

 

(c) bagi pihak Responden, Datuk Zakaria meminta penangguhan pendengaran Petisyen Ini selama 2 bulan agar Responden diberi masa yang memadai untuk menyelesaikan Jumlah Tuntutan Pempetisyen. Peguam terpelajar Pempetisyen tidak membantah terhadap permohonan penangguhan ini; dan

 

(d) mahkamah ini membenarkan penangguhan pendengaran Petisyen Ini selama 5 minggu sahaja dan menetapkan 6.1.2015 untuk mendengar Petisyen Ini.

 

8. Pada 6.1.2015 –

 

(a) Responden masih tidak diwakili oleh peguam;

 

(b) walaupun peguam terpelajar Pempetisyen sedia untuk pendengaran Petisyen Ini tetapi Datuk Zakaria yang hadir bagi pihak Responden, memohon penangguhan pendengaran Petisyen

 

4

 

Ini selama 2 bulan agar Responden dapat melangsaikan Jumlah Tuntutan Pempetisyen; dan

 

(c) peguam terpelajar Pempetisyen tidak membantah terhadap permohonan penangguhan yang kedua oleh Responden. Justeru itu, mahkamah menetapkan 6.3.2015 untuk mendengar Petisyen Ini dengan peringatan tegas kepada Responden bahawa Responden harus menjelaskan Jumlah Tuntutan Pempetisyen sebelum 6.3.2015.

 

9. Apabila Petisyen Ini didengar untuk kali ketiga pada 6.3.2015 –

 

(a) hanya Datuk Zakaria seorang yang mewakili Responden. Untuk kali ketiga, Datuk Zakaria meminta suatu penangguhan pendengaran Petisyen Ini atas alasan bahawa Responden akan mendapat “kontrak yang akan membolehkan Responden untuk menjelaskan Jumlah Tuntutan Pempetisyen;

 

(b) kali ini, peguam terpelajar Pempetisyen memberitahu mahkamah bahawa peguam terpelajar Pempetisyen mempunyai arahan tegas daripada Pempetisyen untuk membantah terhadap permohonan penangguhan ini; dan

 

(c) walaupun terdapat bantahan daripada Pempetisyen, mahkamah memberi penangguhan terakhir Petisyen Ini dan menetapkan 27.3.2015 untuk mendengar Petisyen Ini. Mahkamah memberitahu

 

5

 

Datuk Zakaria bahawa Petisyen ini akan didengar pada 27.3.2015 tanpa penangguhan.

 

10. Pada 27.3.2015 –

 

(a) Responden masih diwakili oleh Datuk Zakaria sahaja;

 

(b) Datuk Zakaria pohon suatu penangguhan “singkaf untuk mendengar Petisyen Ini atas dalihan bahawa Responden akan menandatangani suatu “kontrak pada masa terdekat dan dengan “kontrak” ini, Responden akan berupaya membayar Jumlah Tuntutan Pempetisyen;

 

(c) peguam terpelajar Pempetisyen membantah dengan kuat terhadap permohonan penangguhan ini atas alasan bahawa Petisyen Ini telah ditangguh selama 3 kali terdahulunya dan pada prosiding lampau pada 6.3.2015, mahkamah ini telah memberitahu Responden bahawa Petisyen ini akan didengar pada 27.3.2015 tanpa gendala; dan

 

(d) mahkamah ini menjalankan kuasa budi bicara di bawah s 221(1) AS dan menolak permohonan Responden untuk menangguh pendengaran Petisyen Ini. Seksyen 221(1) AS memperuntukkan (dalam Bahasa Inggeris) –

 

6

 

“On hearing a winding up petition the Court may dismiss it with or without costs or adjourn the hearing conditionally or unconditionally

 

or make any interim or other order that it thinks fit, but the Court shall not refuse to make winding up order on the ground only that the assets of the company have been mortgaged to an amount equal to or in excess of those assets or that the company has no assets or in the case of a petition by a contributory that there will be no assets available for distribution amongst the contributories.”

 

(penekanan diberi).

 

Dalam kes Crocuses & Daffodils (M) Sdn Bhd Iwn Development & Commercial Bank Bhd [1997] 2 MLJ 756, di ms 761, Siti Norma Yaakob HMR (seperti YAA adalah pada ketika itu) memutuskan yang berikut di Mahkamah Rayuan (dalam bahasa asal) –

 

“Section 221 of the [Companies Act 1965] empowers the court with the discretion to grant an adjournment but in this instance, the learned judge refused to exercise his discretion and we consider that he had rightly done so for the following reasons .”

 

(penekanan diberi).

 

Kuasa budi bicara mahkamah penggulungan untuk menangguh pendengaran petisyen penggulungan di bawah s 221(1) AS, harus dijalankan secara kehakiman (discretion to adjourn should be exercised judicially). Saya melaksanakan kuasa budi bicara di

 

7

 

bawah s 221(1) AS untuk menolak permohonan Responden untuk menangguh pendengaran Petisyen Ini atas alasan-alasan yang berikut –

 

(i) Petisyen Ini telah ditangguh 3 kali atas permintaan Responden dan setiap kali, Responden memberi dalihan bahawa Responden akan membayar Jumlah Tuntutan Pempetisyen. Responden telah diberi peluang secukupnya untuk menyelesaikan kes ini di luar mahkamah;

 

(ii) Petisyen Ini telah difailkan pada 29.9.2014 dan pendengaran Petisyen Ini telah ditunda lebih daripada 5^ bulan sejak pemfailan Petisyen Ini; dan

 

(iii) setiap kali Petisyen Ini ditangguh, Pempetisyen perlu menanggung kos guaman tambahan. Mahkamah perlu mengimbangkan (balance) kepentingan Pempetisyen dengan kepentingan Responden. Selepas Petisyen Ini ditangguh 3 kali atas permohonan Responden, adalah kini wajar untuk mahkamah membenarkan (uphold) bantahan Pempetisyen dan mendengar Petisyen Ini pada tarikh pendengaran yang keempat.

 

C. Kegagalan Responden untuk memfailkan affidavit untuk menentang Petisyen Ini

 

8

 

11. Kaedah 30(1) Kaedah-kaedah (Penggulungan) Syarikat 1972 (KPS) berbunyi seperti berikut (dalam Bahasa Inggeris):

 

“Affidavits opposing the petition and affidavits in reply

 

30(1) Affidavits in opposition to a petition that a company may be wound up shall be filed and a copy thereof served on the petitioner or his solicitor at least seven days before the time appointed for the hearing of the petition ”

 

(penekanan diberi).

 

12. Kaedah 30(1) KPS menggunakan istilah “shall’ (hendaklah). Dalam kes Pendakwa Raya lwn Yap Min Woie [1996] 1 MLJ 169, di ms 172-173, Mahkamah Persekutuan dalam suatu penghakiman yang diberi oleh Mohd. Dzaiddin HMP (seperti YAA adalah pada ketika itu), memutuskan bahawa s 28 Akta Mahkamah Juwana 1947 (kini tidak berkuat kuasa) merupakan suatu peruntukan statut yang wajib (mandatory) oleh kerana perkataan “shall’ digunakan dalam peruntukan tersebut. Berpandukan nas Yap Min Woie, penggunaan istilah “shall’ dalam k 30(1) KPS, jelas bermakna bahawa k 30(1) KPS merupakan suatu peruntukan yang wajib dipatuhi oleh Responden.

 

13. Kaedah 30(1) KPS mewajibkan Responden untuk –

 

(a) memfailkan afidavit untuk membantah terhadap Petisyen Ini (Afidavit Bantahan); dan

 

(b) menyerahkan Afidavit Bantahan kepada Pempetisyen

 

9

 

sekurang-kurangnya 7 hari sebelum pendengaran Petisyen Ini.

 

14. Tafsiran bahawa k 30(1) KPS merupakan suatu peruntukan wajib telah diputuskan dalam 3 keputusan Mahkamah Rayuan yang berikut:

 

(a) Crocuses & Daffodils (M) Sdn Bhd, di ms. 761-762;

 

(b) Gulf Business Construction (M) Sdn Bhd lwn Israq Holding

 

Sdn Bhd [2010] 5 MLJ 34, di ms 42; dan

 

(c) Juara Aspirasi (M) Sdn Bhd lwn Tan Soon Ping [2012] 1 MLJ 50, di ms 54.

 

15. Dalam kes ini, walaupun pendengaran Petisyen Ini telah ditangguhkan 3 kali atas permintaan Responden, Responden gagal sama sekali untuk memfailkan Afidavit Bantahan di mahkamah ini dan menyerahkan Afidavit Bantahan kepada peguam cara Pempetisyen.

 

16. Adalah undang-undang mantap bahawa apabila sesuatu pihak (A) gagal menafikan isi kandungan afidavit pihak penentang (B) dengan afidavit A, A adalah disifatkan (deemed) sebagai telah bersetuju dengan isi kandungan afidavit B – penghakiman Mahkamah Persekutuan yang diberi oleh Chong Siew Fai HB (Sabah & Sarawak) dalam kes Sunrise Sdn Bhd lwn First Profile (M) Sdn Bhd [1996] 3 MLJ 533, di ms 541.

 

10

 

17. Memandangkan Responden tidak memfailkan Afidavit Bantahan untuk menentang Petisyen Ini, Responden disifatkan sebagai mengaku isi kandungan affidavit Pempetisyen yang menyokong Petisyen Ini. Atas alasan ini sahaja, Petisyen Ini harus dibenarkan.

 

D. Pemakaian anggapan ketidaksolvenan (insolvency) di bawah s 218(2)(a) AS

 

18. Seksyen 218(2)(a) AS memperuntukkan seperti berikut (dalam Bahasa Inggeris):

 

“(2) A company shall be deemed to be unable to pay its debts if –

 

(a) a creditor by assignment or otherwise to whom the company is indebted in a sum exceeding five hundred ringgit then due has served on the company by leaving at the registered office a demand under his hand or under the hand of his agent thereunto lawfully authorized requiring the company to pay the sum so due, and the company has for three weeks thereafter neglected to pay the sum or to secure or compound for it to the reasonable satisfaction of the creditor;”

 

(penekanan diberi).

 

19. Menurut s 218(2)(a) AS, apabila Responden gagal membayar Jumlah Tuntutan Pempetisyen dalam tempoh 21 hari yang dinyatakan dalam Tuntutan Statutori, suatu anggapan yang boleh dipatahkan (rebuttable presumption) timbul di bawah s 218(2)(a) CA di mana, kecuali terdapat keterangan sebaliknya, Responden dianggap tidak solven atau tidak

 

ii

 

mampu membayar hutang Responden. Saya bergantung pada 2 kes yang berikut:

 

(a) penghakiman Mahkamah Agung dalam kes Sri Hartamas Development Sdn Bhd lwn MBF Finance Bhd [1992] 1 CLJ (Rep) 303, di ms 308, yang diberi oleh Gunn Chit Tuan HMA (seperti YAA adalah pada ketika itu) seperti yang berikut (dalam bahasa asal) –

 

“In this case, the presumption of insolvency arises when the requirements of s. 218(2)(a) of the [Companies Act 1965] have been satisfied and it is for the company to prove that it is able to pay its debts. In dealing with “commercial insolvency”, that is, of a company being unable to meet current demands upon it, we would respectfully follow the Privy Council in the Malayan Plant case and cite the following observations from Buckley on the Companies Act (13th Edn.) at p. 460:

 

In such a case it is useless to say that if its assets are realized there will be ample to pay twenty shillings in the pound: this is not the test. A company may be at the same time insolvent and wealthy. It may have wealth locked up in investments not presently realizable; but although this be so, yet if it have not assets available to meet its current liabilities it is commercially insolvent and may be wound up ”

 

(penekanan diberi); dan

 

(b) dalam kes Pacific & Orient Insurance Co Bhd lwn Muniammah Muniandy [2011] 1 CLJ 947, di ms 961-962, Ramly Ali HMR

 

12

 

(seperti YA adalah pada ketika itu) memutuskan sedemikian di Mahkamah Rayuan (dalam bahasa asal) –

 

“When the creditor’s debt as claimed in the 218 notice is clearly undisputed (as in the present case) and the debtor fails to comply with the order within the stipulated three weeks, the presumption that the company is unable to pay its debts or financially insolvent.

 

The word “debts” (in plural) as appears in s. 218(1)(e) and (2) refers to all the debts owed by the company to all creditors (if any), not only to the specific debt claimed by the creditors in the 218 notice in question.

 

In short, failure on part of a debtor to pay the particular debt claimed in the 218 notice within the stipulated three weeks period, will give rise to a statutory presumption that the company is insolvent or unable to pay all its existing debts owed to all creditors.

 

The scope or the meaning to be given to the phrase ‘unable to pay its debts’ appearing in s. 218(1)(e) of the Companies Act 1965 is explained by McPherson J in his book “The Law of Company Liquidation (3rd edn)” at p. 54 as follows:

 

The phrase ‘unable to pay its debts’ is susceptible of two interpretations. One meaning which may properly be attached to it is that a company is unable to pay its debts if it is shown to be financially insolvent in the sense that its liabilities exceed its assets. But to require proof of this in every case would impose upon an applicant the often near-impossible task of establishing the true financial position of the company, and the weight of authority undoubtedly supports the view that the primary meaning to the phrase is insolvency in the commercial sense-that is inability to meet current demands irrespective of whether the company is possessed of assets which, if realized would enable is to discharge its liabilities in full.

 

13

 

The presumption is rebuttable and the onus is shifted to debtor company to show that it is able to pay all its debts at the material

 

time. Such rebuttal may be done at the hearing of the petition, after being filed by the creditor. To pay the particular amount or debt claimed under the 218 notice after the expiry of the stipulated three weeks period (as being done by the appellant in the present case) is obviously insufficient to rebut the said presumption. Under such circumstances, the presumption remains and the winding-up court is empowered to wind-up the company. (see: Hotel Royal Ltd Bhd v. Tina Travel & Agencies Sdn Bhd [1989] 1 LNS 170; Europlus Corp Sdn Bhd v. Lim Wai Leong [2003] 42 MLJ 1; Re Lympne Investments Ltd [1972] 1 All ER 385; Cornhill Insurance Ple v. Improvement Services Ltd & Ors [1986] WLR 114; and Mann v. Goldstein [1968] 1 WLR 1091).

 

When the debt is clearly established it follows that the court would not in general at any rate, interfere even though the company would appear to be solvent, (see: Mann v. Goldstein (supra). Vaisey J once said in the case of In re a Company [1950] 94 SJ 369:

 

Rich men and rich companies who did not pay their debts had only themselves to blame if it were thought that they could not pay them .”

 

(penekanan diberi).

 

20. Berlandasan nas-nas Sri Hartamas Development Sdn Bhd dan Pacific & Orient Insurance Co Bhd, Responden menanggung beban undang-undang (legal burden) untuk mematahkan anggapan

 

ketidaksolvenan (insolvency) di bawah s 218(2)(a) AS dengan mengemukakan keterangan afidavit yang boleh membuktikan

 

14

 

kemampuan Responden untuk membayar hutangnya atas imbangan kebarangkalian (balance of probabilities).

 

21. Terdapat suatu penghakiman Mahkamah Rayuan Singapura yang memutuskan dalam kes Pac-Asian Services Pte Ltd lwn European Asian Bank AG [1989] 3 MLJ 385, di ms 388, bahawa anggapan ketidaksolvenan di bawah s 254(2)(a) Akta Syarikat Singapura (in pari materia dengan s 218(2)(a) AS) tidak boleh dipatahkan. Dengan hormatnya, saya tidak dapat menerima keputusan ini. Tambahan pula, saya adalah terikat dari segi doktrin stare decisis untuk menerima pakai penghakiman Mahkamah Agung dalam kes Sri Hartamas Development Sdn Bhd dan keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Pacific & Orient Insurance Co Bhd.

 

22. Dalam kes ini, kegagalan Responden untuk memfailkan Afidavit Bantahan, bermakna bahawa Responden juga gagal mengemukakan apa-apa keterangan yang boleh mematahkan anggapan ketidaksolvenan di bawah s 218(2)(a) AS atas imbangan kebarangkalian.

 

E. Keputusan mahkamah

 

23. Berasaskan segala alasan di atas, mahkamah membuat perintah yang berikut:

 

(a) Responden digulung;

 

15

 

(b) Pegawai Penerima dilantik sebagai pelikuidasi Responden; dan

 

(c) kos Petisyen Ini sebanyak RM4,000 dibayar kepada Pempetisyen daripada aset Responden.

 

TARIKH: 28 MEI 2015 WONG KIAN KHEONG Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi (Bahagian Dagang) Kuala Lumpur

 

Peguam Pempetisyen: Cik Suhaya binti Sanusi (Tetuan Yong & Rakan-Rakan)

 

Peguam Responden: Tiada

 

16

PDF Source: http://kl.kehakiman.gov.my